«Pójdź za Mną!» (Mk 2, 14): Powołanie do służby kapłańskiej i życia konsekrowanego we współczesnym świecie

Українська | Deutsch | English | Español | Français | Italiano | Polski | Português

Prot. N. 26/282 PL

«Pójdź za Mną!» (Mk 2, 14): Powołanie do służby kapłańskiej
i życia konsekrowanego we współczesnym świecie

Orędzie Synodu Biskupów
Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego z 2026 roku
do rodziców, młodzieży, duchowieństwa, osób konsekrowanych i
świeckich UKGK w Ukrainie i na emigracji oraz do
wszystkich ludzi dobrej woli

Wtedy usłyszałem głos Pana mówiącego:
«Kogo mam posłać? Kto by nam poszedł?»
I odpowiedziałem: «Oto ja, poślij mnie!» (Iz 6, 8).

Drodzy w Chrystusie!

Zgromadzeni na tegorocznym Synodzie Biskupów UKGK w Maryjnym Centrum Pielgrzymkowym w Zarwanicy, z poczuciem duszpasterskiej odpowiedzialności za dobro powierzonych nam wiernych, poświęciliśmy szczególną uwagę tematowi «Duszpasterstwo powołań do kapłaństwa i życia zakonnego».

W rozumieniu chrześcijańskim powołanie to nie zawód, lecz tożsamość, która rodzi się jako odpowiedź na wezwanie do bycia uczniem Chrystusa. W szerszym znaczeniu każdy chrześcijanin ma swoje powołanie — na drodze do zbawienia świadczyć o Bożej miłości w świecie odpowiednio do swojego wieku i stanu, wzrastając w wierze, świętości oraz miłości.

Jednocześnie niektórzy są wezwani do szczególnej służby: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi» (Mt. 4, 19). Najczęściej to powołanie realizuje się w służbie kapłańskiej lub w życiu konsekrowanym.

W ciągu historii naszego Kościoła Pan nieustannie posyłał gorliwych robotników na swoje żniwo. Wezwanie Chrystusa przyprowadziło niegdyś do pieczar kijowskich Antoniego i Teodozjusza — inicjatorów ukraińskiego życia zakonnego. Było ono drogowskazem także dla hrabiego Romana Szeptyckiego, który, zostając metropolitą, stanął na czele duchowego odrodzenia naszego Kościoła i narodu ukraińskiego w XX wieku. W czasach reżimu ateistycznego za Bożym głosem szli do podziemia młodzi poszukiwacze Bożej prawdy, aby zachować iskry nadziei i światło wiary pośród ciemności, zła i kłamstwa. Następnie, z Bożym błogosławieństwem, po wyjściu Kościoła z podziemia, wielka liczba młodzieży odpowiedziała na wewnętrzne wezwanie Pana «Pójdź za Mną» — i wstąpiła do odbudowanych seminariów, klasztorów oraz wspólnot życia konsekrowanego.

Duch Święty zawsze napełnia Kościół robotnikami w Bożej winnicy, nawet w najtrudniejszych czasach próby. Trzeba jedynie być otwartym na dar powołania, pragnąć tego daru i nieustannie się modlić: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo» (Mt 9, 37–38). Dlatego z wdzięcznością dla wszystkich, którzy już odpowiedzieli na Pańskie wezwanie, zachęcamy was, drodzy bracia i siostry, do otwierania swoich serc w modlitwie na ten Boży dar.

Drodzy chłopcy i dziewczęta! Możecie zapytać siebie: w jaki sposób Bóg wzywa do służby w Kościele? Najczęściej powołanie rodzi się już od najmłodszych lat, gdy dziecko odkrywa dla siebie Jego dobroć oraz miłość i zaczyna rozumieć, jak bardzo są one ważne dla jego życia. Pan przemawia poprzez udział w życiu wspólnoty kościelnej, przede wszystkim w rodzinie chrześcijańskiej — «Domowym Kościele», a także w lokalnej wspólnocie parafialnej. Wezwanie to dociera przez Jego słowo podczas słuchania i czytania Pisma Świętego. Przemawia On w życiu liturgicznym Kościoła poprzez Sakramenty Święte, szczególnie Sakrament Pokuty, a także w ciszy osobistej modlitwy. Pan wzywa również przez ludzi, którzy swoim świętym, radosnym i miłym Bogu życiem pomagają innym Go poznać i skłaniają do pójścia za Nim.

Powołanie w Kościele — to wielki dar i zarazem wielka odpowiedzialność. Wymaga ono otwartości, ducha słuchania, wewnętrznej wrażliwości oraz zdolności rozpoznawania w głębi serca Bożego głosu. Aby należycie odpowiedzieć na to wezwanie, należy pielęgnować miłość do Chrystusa i Jego Kościoła, być gotowym stać się narzędziem w Bożych rękach i otworzyć się na różne formy posługi. Módlcie się i pracujcie nad sobą, wzrastajcie w cnotach, słowem i czynem pomagajcie innym zbliżyć się do Boga. Bierzcie aktywny udział w chrześcijańskich wspólnotach młodzieżowych. Przeżywając osobiste, rodzinne czy społeczne trudności, zwłaszcza pośród próby obecnej wojny, rozwijajcie osobistą przyjaźń z Panem Jezusem, szukając u Niego wsparcia, pocieszenia i drogowskazu dla swojego życia. Niech pomaga wam modlitewna bliskość z Jego Najświętszą Matką, która jest wzorem otwartości na dar powołania: «Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa!» (Łk 1, 38).

Drodzy rodzice! Dziękując wam za waszą służbę, zachęcamy was do życia pełnią życia chrześcijańskiego w waszych rodzinach. Traktujcie swoje dzieci ze świadomością, że są one dziećmi Bożymi, powierzonymi waszej opiece. Codziennie módlcie się razem z nimi i wspólnie bierzcie aktywny udział w życiu Kościoła. Wspierajcie pragnienia dzieci, by służyć Bogu oraz Kościołowi. Bądźcie dla nich żywym obrazem Bożej miłości. Własnym przykładem uczcie je ofiarności, hojności oraz zaufania do Bożej łaski. Otwórzcie dzieciom wielkość służby kościelnej i pamiętajcie, że rodzice kapłana, zakonnika czy zakonnicy cieszą się szczególnym szacunkiem w Kościele jako ci, którzy pobłogosławili swoje dzieci, by oddały swoje życie Bogu.

Drodzy ojcowie duszpasterze! Razem ze swoimi wspólnotami parafialnymi wypełniacie szczególne zadanie w duszpasterstwie powołań — rozpoznawanie działania Ducha Świętego w sercach najmłodszych parafian. Dlatego tak ważne jest wsparcie powołania młodego człowieka poprzez uważne słuchanie, zachęcanie a także pomoc. Osobisty przykład waszego pobożnego życia, radosnej i gorliwej służby w duchu samoofiary zachęca młodego człowieka do pójścia w ślady kapłana.

Nierzadko powołanie młodego człowieka gaśnie tylko dlatego, że nikt wcześnie go nie zauważył i nie wsparł. Pielęgnujcie powołania, zapraszając dzieci i młodzież do aktywnego udziału w nabożeństwach kościelnych. Regularnie spotykajcie się z młodzieżą, organizujcie dla niej pielgrzymki i obozy letnie. Zapraszajcie kleryków, kapłanów a także osoby konsekrowane na wydarzenia dla dzieci i młodzieży. Przede wszystkim zaś módlcie się o powołania wraz z całą wspólnotą parafialną. Jeśli z waszej parafii wywodzą się powołania do służby kapłańskiej lub życia konsekrowanego, dbajcie o to, by młodzi ludzie o tym wiedzieli. Zapraszajcie te osoby, aby mogły świadczyć w swojej macierzystej parafii o własnej drodze powołania.

Drodzy ojcowie, bracia i siostry ze wspólnot zakonnych! Bądźcie obecni w życiu naszej młodzieży. Niech radość waszego powołania będzie widoczna dla wszystkich w waszych słowach i czynach. Pielęgnujcie cnoty ewangeliczne — ubóstwo, czystość i posłuszeństwo, żyjąc razem we wspólnocie, która jest wzorem chrześcijańskiego braterstwa, wspólnoty sióstr, współpracy dla dobra Kościoła Chrystusowego oraz uświęcenia ludu Bożego. Dbajcie o prowadzenie duchowe — ojcostwo i macierzyństwo — zarówno w swoich wspólnotach, jak i wobec tych, którzy przychodzą do waszych klasztorów, szukając wsparcia, uzdrowienia lub pomocy.

Drodzy w Chrystusie bracia i siostry! Wiedzcie, że powołanie do służby kapłańskiej i życia konsekrowanego jest oznaką żywotności Kościoła. Wszak nieustannie rodzi on nowych robotników dla winnicy Chrystusowej. Żywa parafia jest tym miejscem, gdzie młody człowiek może spotkać żywego Chrystusa i usłyszeć Jego wezwanie: «Pójdź za Mną!». Prawdziwy «Kościół domowy» — to wspólnota rodzinna, która stwarza wszelkie warunki do tego, aby ziarno powołania wzrastało do dojrzałości. Czuwajmy więc wszyscy razem nad tym wielkim darem i towarzyszmy powołanym naszymi modlitwami.

Błogosławieństwo Boga wszechmogącego, Ojca i Syna, i Ducha Świętego niech zstąpi na każdego młodego człowieka, na jego rodziców, na kapłanów, zakonników i zakonnice, na każdą naszą wspólnotę parafialną i na cały nasz naród i niech pozostanie z nami wszystkimi na zawsze.

W imieniu Synodu Biskupów Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego

† SWIATOSŁAW

Dano w Kijowie,
przy Soborze Patriarszym Zmartwychwstania Chrystusa,
w dniu Świętego Apostoła Akwili,
14 lipca 2026 roku Pańskiego